هادی های ACSS اولین نوع از هادی های پرظرفیت می باشند که از دهه 1970 مطرح شدند. هادی های پرظرفیت همان هادی های HTLS (High Temperature Low Sag) هستند که قابلیت عبور جریان الکتریکی بیشتری نسبت به هادی معمول دارند. این هادی ها همانند هادی های ACSR، متشکل از سیم های آلومینیومی و فولادی بوده ولیکن نوع سیم ها در دو هادی متفاوت می باشد.
سیم های آلومینیومی مورد استفاده در این هادی ها، از نوع 1350 بوده ولیکن تمپر oهستند، یعنی بصورت کامل آنیل شده اند. به دلیل نرم شدن ناشی از آنیل سیم های آلومینیوم، ترجیح داده می شود که مغزی فولادی از سیم های فولادی با استحکام کششی بالاتر ساخته می شود تا افت استحکام کششی ناشی از آنیل آلومینیوم جبران شود. همچنین برای پوشش رشته های فولادی، به دلیل دمای کاری بالاتر معمولاً به جای استفاده از پوشش گالوانیزه، از پوشش گلفن با ذرات میش متال، استفاده می شود. و یا از پوشش آلومینیوم کلد (Clad) شده نیز استفاده می شود.
تفاوت اصلی هادی ACSS نسبت به هادی ACSR، آنیل سیم های آلومینیومی آن می باشد. در سیم های ACSR جریان عبوری نباید از میزانی که دمای هادی از 90 درجه سانتیگراد بالاتر رود، فراتر رفته، زیرا سبب افت استحکام کششی سیم های آلومینیوم و هادی شده و میزان فلش (Sag) نیز بسیار افزایش می یابد. ولیکن در هادی های ACSS به دلیل اینکه سیم های آلومینیوم در ابتدا آنیل شده اند و درصد بالایی از استحکام کششی محاسباتی مربوط به مغزی فولادی است، فراتر رفتن دما از 90 درجه سانتیگراد تغییر چندانی در استحکام کششی نخواهد داشت و تا دمای 200 الی 250 درجه، دمای هادی می تواند افزایش یابد. این امر سبب می شود که قابلیت ظرفیت انتقال جریان الکتریکی تا نزدیک به 2 برابر (از نظر تئوری) افزایش یابد که مزیت بسیار مهمی می باشد.