سیم های OPGW (Optical Ground Wire)، سیم های محافظ هوایی هستند که از فیبرنوری نیز در آنها استفاده شده است. این سیم ها در اواخر دهه 1970 میلادی مطرح و در دهه 1980 مورد استفاده قرار گرفتند. علت استفاده از این سیم ها در خطوط انتقال اینست که علاوه بر اینکه نقش سیم های محافظ یا گارد هوایی را ایفا می کنند، به دلیل وجود فیبر نوری قابلیت انتقال داده های مخابراتی را نیز دارند. در ایران نیز در اواخر دهه 70 شمسی، شرکت سیم نور پویا برای اولین بار این سیم ها را معرفی، طراحی و تولید کرده، و همچنین نصب و اجرا آنها را به عهده گرفت.
سیم های (OPGW) بدون پوشش بوده و متشکل از رشته های فولادی AW و آلومینیومی و همچنین فیبرهای نوری هستند. فیبرهای نوری (OPGW) جهت استفاده ، در درون تیوب فلزی قرارداده می شوند تا در برابر نیروهای مکانیکی و شرایط محیطی مقاوم شوند. درون تیوب ترکیبات مخصوصی قرارداده می شود که از نفوذ رطوبت و آلودگی های محیطی به درون تیوب و آسیب به فیبرها جلوگیری شود.
فیبرهای مورد استفاده در این سیم ها عمدتاً از نوع تک مد (Single-mode) که اصطلاحاً SM گفته می شوند می باشند. نوع جدیدتر این فیبرها NZDSF (Non-Zero Dispersion Shifted Single-Mode Optical Fiber) هستند که برای فواصل طولانی به دلیل تلفات کمتر مناسب تر می باشند. تعداد فیبرهای مورد استفاده سیم های OPGW، 12، 24، 48 و …. بوده که در ایران 24 فیبر، بیشترین استفاده را دارد.